ÜÇÜ DE İNSAN

Çocukların eteklerinde bir yığın umut

Kır çiçekleri misali dökülmüşler yollara

Bağırtıları bastırıyor evrenin gürültüsünü

Ateşkes anlaşmasını çoktan imzalamışlar.

Doldurmuyor geçim derdi düşüncelerini.

Gençlerin dilinde ulu sevgiler

Parklarda şiirler okunuyor dudaklara

Aşk şarkıları kuş seslerine paralel

Mutlu yuvalar kuruyorlar düşlerden.

Sıcak somun kokusu sinmiş saçlarına

Büyüklerin yüreklerinde bencillik

Köşe başlarını tutmak tüm çabaları

Fırtınalar yaratıyor diş gıcırtıları

Herkes herkese kuyular kazıyor.

Adamcıklardan merdiven kurmuşlar.

Bu üç ayrı yaratığa da insan diyoruz

Umudu bilmeyenler umutlananlar ve her şeyi kendilerinin sananlar

Büyüdükçe işte böyle birbirimizi yiyoruz

Ne olurdu her geçen gün az daha büyüseydi evren

Ya da hiç büyümeseydi insanlar…